Jabłoń 'Reneta Landsberska’

Jabłoń Reneta Landsberska

Jabłoń Reneta Landsberska to zimowa odmiana, z której jabłka zbiera się w październiku. Duże i średnie owoce w barwach żółci i czerwieni mają bardzo smaczny, kwaskowaty i soczysty miąższ o zielonkawo-kremowym odcieniu. Drzewo rośnie słabo, a wczesną wiosną zakwita pachnącymi, biało-różowymi kwiatami, które odwiedzają pszczoły.

Jabłka z wyraźną kwaskowatą nutą

Jabłka mają kulisto-stożkowy kształt, a w ich barwie żółć przeplata się z czerwienią. Rozmiar waha się od średniego po duży. W jednym koszu znajdziesz więc zarówno poręczne jabłka do zjedzenia od ręki, jak i okazałe sztuki, które warto odłożyć do kuchni.

Po przekrojeniu widać zielonkawo-kremowy miąższ. Jest soczysty i kwaskowaty, a przy tym bardzo smaczny, dlatego Reneta Landsberska przypadnie do gustu osobom lubiącym jabłka z wyraźnie wyczuwalną świeżością. Kwaskowatość dobrze sprawdza się także tam, gdzie owoc ma stanowić wyrazisty składnik potrawy, a nie tylko słodki dodatek.

Październikowy zbiór i cztery sposoby na jabłka

Jabłka Reneta Landsberska osiągają dojrzałość zbiorczą w październiku, a sama odmiana należy do grupy zimowych. Przed sezonem opłaca się więc zarezerwować w kalendarzu kilka jesiennych dni na zbiór i przemyślane rozdysponowanie jabłek. Dzięki szerokiemu zastosowaniu nie trzeba decydować się na jeden kierunek:

• na deser — soczysty, kwaskowaty miąższ sprawdzi się do jedzenia na surowo i w owocowych deserach;
• na przetwory — większe owoce szybciej obierzesz i pokroisz, gdy w planie jest spora partia słoików;
• na soki — soczysty miąższ to dobry surowiec do tłoczenia, zarówno samodzielnie, jak i w mieszance z innymi owocami z ogrodu;
• na wino — jabłka nadają się również do domowego nastawu, co pozwala zagospodarować część zbioru inaczej niż w spiżarni.

Taki podział ułatwia też organizację: najładniejsze sztuki odkładasz na stół, a resztę kierujesz do sokowirówki, garnka albo balonu.

Ile miejsca zostawić dla drzewa o słabym wzroście

Siła wzrostu jest mała, ale nie należy mylić jej z miniaturowym rozmiarem. Dorosła jabłoń Reneta Landsberska osiąga 2,5–4,5 m wysokości, a jej rozłożysta korona sięga 2–3 m szerokości. Sąsiednie drzewa sadź w odstępie 2,5–4 m, żeby gałęzie się nie splatały, a pod koroną dało się swobodnie przejść z drabiną i koszem.

Zanim wykopiesz dołek, wyznacz na trawniku obrys przyszłej korony. Od razu zobaczysz, czy dorosłe gałęzie nie będą ocierać się o ogrodzenie, altanę lub ścianę domu i gdzie latem pojawi się cień. Warto też sprawdzić, czy do drzewa łatwo dojedziesz taczką w czasie październikowego zbioru.

Przycinanie zaplanuj wiosną, od lutego do marca. Przy rozłożystym pokroju to dobry czas na skrócenie pędów wychodzących nad ścieżkę i na przerzedzenie miejsc, w których gałęzie się zagęszczają. Łatwiej wtedy utrzymać owoce na wysokości, na której zerwiesz je bez wspinania się na szczyt drabiny.

Zapylacze dla Renety Landsberskiej

Reneta Landsberska jest obcopylna, dlatego do zawiązania owoców potrzebuje pyłku innej jabłoni rosnącej w pobliżu. Jako zapylacze sprawdzą się Antonówka zwykła, Boiken, Koksa Pomarańczowa, Malinowa Oberlandzka oraz Oliwka Żółta.

Pięć możliwości daje swobodę. Jeśli masz już na działce jedną z tych jabłoni, możesz od niej zacząć planowanie nowego stanowiska. Jeśli zakładasz sad od zera, wybierz partnera spośród wymienionych odmian od razu i posadź oba drzewa w tym samym sezonie. Obecność zapylacza tworzy warunki do zawiązania owoców, choć o liczbie jabłek decydują też pogoda w czasie kwitnienia i pielęgnacja.

Samo kwitnienie jest ozdobą ogrodu. Wczesną wiosną pojawiają się pojedyncze, pachnące kwiaty w odcieniach bieli i różu, a później koronę wypełniają ciemnozielone liście. Jabłoń jest miododajna, więc podczas kwitnienia odwiedzają ją pszczoły; zapach najlepiej docenisz, sadząc ją blisko miejsca, w którym spędzasz wiosenne popołudnia.

Stanowisko, lekko kwaśna gleba i zimowe minimum

Jabłoń Reneta Landsberska może rosnąć zarówno w pełnym słońcu, jak i w półcieniu. Wybór podłoża również jest szeroki: sprawdzi się gleba gliniasta, piaszczysta, próchniczna lub przeciętna ogrodowa. Ważne, by była żyzna, przepuszczalna i umiarkowanie wilgotna.

Odczyn powinien być lekko kwaśny, w granicach pH 6,2–6,7. Tani test kwasowości wykonany przed sadzeniem pokaże, czy ziemię w wybranym miejscu trzeba skorygować, zanim korzenie zaczną się w niej rozrastać.

Mrozoodporność Renety Landsberskiej odpowiada strefie 7a, czyli spadkom temperatury do −17,8°C. Porównaj tę wartość z najniższymi zimowymi temperaturami w swojej okolicy. W chłodniejszym rejonie wybierz stanowisko osłonięte od mroźnego wiatru, na przykład po południowej stronie budynku.

Zdrowe liście i owoce — na co zwracać uwagę

Reneta Landsberska ma niską podatność na mączniaka i średnią na parcha. W praktyce oznacza to, że w sezonie warto regularnie oglądać liście i zawiązki, by szybko zauważyć niepokojące zmiany. Jeżeli pojawią się objawy choroby, sięgaj wyłącznie po środki aktualnie dopuszczone do stosowania w ogrodach i stosuj je tak, jak zaleca etykieta.

Reneta Landsberska — atuty i warunki uprawy

• Zbiór: październik; owoce należą do odmiany zimowej.
• Miąższ: soczysty i kwaskowaty, o zielonkawo-kremowej barwie.
• Zastosowanie: na deser, przetwory, sok i wino.
• Miejsce: mała siła wzrostu nie zmienia docelowej wysokości 2,5–4,5 m.
• Wiosna: pachnące biało-różowe kwiaty dają pożytek pszczołom.

Cechy sadzonki

• Wysokość sadzonki: 110 - 140 cm
• Wiek sadzonki: 2 lata
• Forma: sadzonka z całym korzeniem (zabezpieczona na czas transportu)
• Podkładka: A2, M-26 (półkarłowa)