Jabłoń 'Witos’

Jabłoń ‘Witos’ 

Jabłoń Witos wyróżnia się dużymi, czerwono-żółtymi jabłkami o soczystym, wyraźnie kwaskowatym miąższu. Wrześniowy zbiór można jeść na świeżo albo przeznaczyć na przetwory. Drzewo rośnie ze średnią siłą i ma niską podatność na parcha, ale do zawiązania owoców potrzebuje zapylacza.

Kwaskowaty miąższ w dużym, czerwono-żółtym owocu

Kto szuka jabłka o wyrazistym smaku, trafi tu dobrze. Soczysty miąższ o kremowobiałej barwie ma kwaskowatą nutę, wyczuwalną zarówno w owocu zjedzonym na surowo, jak i w słoiku z przetworami. Owoce mają kształt pośredni między kulą a stożkiem, a ich skórka mieni się żółcią i czerwienią, więc na jesiennym drzewie są dobrze widoczne.

Owoce są duże, niektóre bardzo duże. Nadwyżkę wrześniowego zbioru można przeznaczyć na przetwory, zachowując część jabłek do bieżącego jedzenia. Witos będzie szczególnie interesujący dla osób, które lubią wyraźną kwaskowość; nie trzeba jej maskować w deserze, a przy przerobie można dopasować pozostałe składniki do własnego smaku.

Wrześniowe zbiory z odmiany jesiennej

Dojrzałość zbiorcza przypada na wrzesień. Duże owoce zrywaj ostrożnie: unieś jabłko w dłoni i przekręć je, zamiast ciągnąć za gałąź, bo wtedy łatwiej o złamanie pędu. Egzemplarze obite przy zbiorze przerób w pierwszej kolejności. To, jak długo pozostałe zachowają jędrność, zależy od stopnia dojrzałości w dniu zerwania oraz od temperatury i wilgotności miejsca, w którym je trzymasz, dlatego przeglądaj zapas regularnie.

Ile miejsca zaplanować dla drzewa o średniej sile wzrostu?

Dorosła jabłoń osiąga 2,5–4,5 m wysokości, a jej rozłożysta, drzewiasta korona rozrasta się na 2–3 m. Jeśli sadzisz kilka drzew w rzędzie, zostaw między nimi 2,5–4 m – korony nie będą się zacieniać, a Ty podejdziesz do każdej z koszem. Na tle ciemnozielonych liści dojrzewające jabłka dobrze się prezentują.

Przycinanie wykonuj w lutym lub marcu. Usuń gałęzie złamane, uschnięte i krzyżujące się we wnętrzu korony, aby zachować jej rozłożysty kształt.

Zapylanie Witosa — James Grieve lub Lobo

Ta jabłoń jest obcopylna, co oznacza, że potrzebuje pyłku innej odmiany. Najlepszymi partnerami są James Grieve oraz Lobo – jeżeli żadna z nich nie rośnie w Twoim ogrodzie ani w najbliższym sąsiedztwie, posadź jedną w tym samym sezonie.

Kwitnienie zaczyna się wczesną wiosną. Pojedyncze kwiaty w bieli i różu pięknie pachną i zdobią drzewo, a ponieważ roślina jest miododajna, w tym czasie odwiedzają ją pszczoły i inne owady przenoszące pyłek.

Stanowisko, gleba i mróz

Najlepiej posadzić ją w pełnym słońcu, choć półcień również jest akceptowalny. Pasuje jej ziemia gliniasta, piaszczysta, próchniczna lub zwykła ogrodowa, pod warunkiem że jest żyzna i przepuszczalna. Optymalny odczyn to lekko kwaśny, pH 6,2–6,7, a podłoże powinno pozostawać umiarkowanie wilgotne.

Mrozoodporność odpowiada strefie 5b, czyli wytrzymałości do −26,1°C. Sprawdź, czy zimy w Twojej okolicy mieszczą się w tym zakresie.

Jak pogodzić zapylanie, zdrowie drzewa i zbiór?

Witos potrzebuje w pobliżu Jamesa Grieve’a lub Lobo. Wybierając miejsce dla tej jabłoni, uwzględnij zatem nie tylko rozmiar jej dorosłej korony, lecz także stanowisko dla partnera, jeśli nie ma go jeszcze w ogrodzie. Rozrysuj odstępy i zostaw dojście do gałęzi z kilku stron. Wiosną obserwuj kwitnienie obu drzew; obecność zapylacza stwarza warunki do zawiązania owoców, ale wielkość zbioru zależy również od pogody. Sprawdź odczyn i wilgotność ziemi przed sadzeniem, aby później nie korygować stanowiska wokół rosnącego drzewa.

Niska podatność Witosa na parcha jest zaletą, lecz nie zastępuje sezonowego oglądania liści i owoców. We wrześniu zwróć uwagę na duże, czerwono-żółte jabłka i zbieraj je według dojrzałości, nie według jednej daty dla całej korony. Soczysty, wyraźnie kwaskowaty miąższ może odpowiadać osobom, które wolą smak z wyraźniejszą nutą kwasu; jeśli owoców będzie więcej, część przeznacz na przetwory. Po zbiorze oddziel sztuki uszkodzone, by wykorzystać je wcześniej. Sama jesienna klasyfikacja odmiany nie mówi, jak długo wszystkie owoce zachowają jakość po zerwaniu.

Gdy w ogrodzie rośnie już James Grieve lub Lobo, sprawa zapylania może być prostsza, ale nadal warto obejrzeć miejsce dla nowej jabłoni. Witos powinien mieć przestrzeń na koronę i wygodny dostęp do owoców, a nie tylko sąsiedztwo odpowiedniej nazwy odmiany. Dzięki temu wrześniowy zbiór będzie łatwiej wykorzystać zgodnie z jego deserowym i przetwórczym przeznaczeniem.

Co warto wiedzieć przed wyborem Witosa?

Witos pasuje do ogrodu, w którym ceni się duże jabłka o wyraźnie kwaskowatym, soczystym miąższu. Wrześniowy zbiór można jeść na świeżo lub wykorzystać na przetwory. Jeśli zwykle wybierasz owoce bardzo słodkie, to właśnie smak jest pierwszą cechą, którą warto rozważyć przed zakupem.

Drugą jest zapylanie. Witos potrzebuje w pobliżu Jamesa Grieve'a albo Lobo, więc sprawdź, czy jedna z tych jabłoni już rośnie w sąsiedztwie. Jeśli nie, zaplanuj dwa stanowiska z rozstawem 2,5–4 m. Sam Witos dorasta do 2,5–4,5 m, a jego rozłożysta korona może mieć do 3 m szerokości.

Niska podatność na parcha jest zaletą tej odmiany, lecz na mączniaka ma podatność średnią. Warto regularnie oglądać młode przyrosty i liście. Przed sadzeniem sprawdź również lekko kwaśny odczyn ziemi, pH 6,2–6,7, oraz lokalne zimowe minima względem strefy 5b.

Cechy sadzonki

• Wysokość sadzonki: 110 - 140 cm
• Wiek sadzonki: 2 lata
• Forma: sadzonka z całym korzeniem (zabezpieczona na czas transportu)
• Podkładka: M-26 (półkarłowa)