Śliwa 'Herman’

Śliwa 'Herman’ 

Śliwa Herman to letnia odmiana, której owoce osiągają dojrzałość zbiorczą w lipcu. Owalne śliwki mają skórkę w odcieniach czerwieni i fioletu, a ich aromatyczny, kwaskowato-słodki miąższ całkowicie odchodzi od pestki. Sprawdzają się na deser, na przetwory i do mrożenia, a samopylne drzewo nie potrzebuje drugiej śliwy do zapylenia.

Lipcowe śliwki o kwaskowato-słodkim smaku

Najmocniejszą stroną Hermana jest miąższ: aromatyczny, bardzo smaczny i kwaskowato-słodki, czyli łączący słodycz z wyraźną, kwaskowatą nutą. Taki smak dobrze wypada zarówno w owocach jedzonych prosto z drzewa, jak i w domowych przetworach.

Owoce mają owalny kształt, a skórka przybiera barwę czerwoną i fioletową, dzięki czemu dojrzewające śliwki wyraźnie odcinają się od ciemnozielonych liści. Dojrzałość zbiorcza przypada na lipiec, więc śliwka Herman pozwala zaplanować zbiór na sam środek lata.

Deser, przetwory i zapas w zamrażarce

Miąższ całkowicie odchodzący od pestki to cecha, która najbardziej ułatwia pracę w kuchni. Owoce szybko dzieli się na czyste połówki, bez wykrawania pestki nożem, co przydaje się przy większej porcji śliwek do przetworów albo do mrożenia.

Zastosowania są trzy: owoce deserowe, na przetwory i do zamrażania. Lipcowy zbiór można więc rozdzielić — część śliwek zjeść na świeżo, część przerobić, a resztę zamrozić w połówkach do wykorzystania już po sezonie.

Rozłożyste drzewo z kulistą koroną

Herman rośnie silnie i tworzy drzewiasty, rozłożysty pokrój z kulistą koroną. Dorosłe drzewo osiąga 3–5 m wysokości i 2–4 m rozpiętości, a między nim a sąsiednimi drzewami warto zostawić 3–4,5 m odstępu. Miejsce najlepiej ocenić na podstawie docelowych rozmiarów korony, a nie wielkości młodej rośliny zaraz po posadzeniu.

Cięcie przeprowadza się wiosną, w lutym lub marcu. Przy rozłożystej, kulistej koronie warto przy tej okazji dbać o wygodny dostęp do gałęzi, bo ułatwi to późniejszy zbiór w lipcu.

Wczesną wiosną drzewo pokrywa się pojedynczymi, białymi i pachnącymi kwiatami, a latem ozdobą stają się czerwono-fioletowe owoce na tle ciemnozielonych liści. Łączy więc funkcję użytkową z ozdobną, co docenia się zwłaszcza w ogrodzie przy domu.

Zapylanie bez drugiej odmiany

Herman to odmiana samopylna, więc do zapylenia kwiatów nie trzeba sadzić drugiej śliwy. To wygodne rozwiązanie w ogrodzie, w którym jest miejsce tylko na jedno drzewo tego gatunku. Samopylność dotyczy jednak samego zapylenia — wielkość zbioru zależy także od pogody podczas wczesnowiosennego kwitnienia i od pielęgnacji drzewa.

Słońce lub półcień i przepuszczalna gleba

Drzewo można posadzić na stanowisku słonecznym albo półcienistym. Najlepiej odpowiada mu gleba żyzna i przepuszczalna, umiarkowanie wilgotna, o odczynie obojętnym (pH 6,7–7,2). W tych warunkach sprawdzi się podłoże gliniaste, piaszczyste, próchniczne lub przeciętna ziemia ogrodowa.

Mrozoodporność odpowiada strefie 6a, czyli temperaturze do około −23,3°C. Przed zakupem warto porównać tę wartość z zimowymi warunkami w okolicy, a w chłodniejszym, otwartym terenie wybrać bardziej osłonięte miejsce.

Dlaczego warto wybrać śliwę Herman?

• Zbiór w lipcu — letnia odmiana na środek sezonu.
• Aromatyczny, kwaskowato-słodki miąższ, który całkowicie odchodzi od pestki.
• Trzy zastosowania — na deser, na przetwory i do mrożenia.
• Samopylność — bez potrzeby sadzenia drugiej śliwy jako zapylacza.
• Walory ozdobne — pachnące białe kwiaty wczesną wiosną i czerwono-fioletowe owoce latem.

Cechy sadzonki

• Wysokość sadzonki: 130 - 160 cm
• Wiek sadzonki: 2 lata
• Forma: sadzonka z całym korzeniem (zabezpieczona na czas transportu)
• Podkładka: Ałycza